گریه در خواب

 

چمدانم را مثل همیشه بسته بودم. طوسی ِ روشن بود. معهود شده بود بروم دیدن مردی که همه ی مردهای زندگیم بود. دیر شده بود اما منتظرم می ماند. عینکش همان دسته فلزی قدیمی. نصف تنش چاق و نصف تنش لاغر. و سبزه ی یک دست. رفتم. تا چشمش به من افتاد  پرسید: پولو آوردی؟ گفتم: آره.

گفت: فردا دارم می رم.

گفتم: می دونستم.

برگشتم. فقط نمی دانستم چر ا چمدانم را برده بودم.

 

درياي اندوه، و شادي

 

 

و گفت: هر كه خداي را شناخت غرقه گشت به درياي اندوه و شادي.

                                                               

                                                       تذكرة الاوليا- ذكر سهل بن عبدالله تستري